Woodstock ’99” – kritiek op de Netflix-start – film plus kritiek – online magazine voor film, bioscoop & TV

Woodstock '99" - kritiek op de Netflix-start - film plus kritiek - online magazine voor film, bioscoop & TV

In de 19e eeuw beschreef het woord “fiasco” een mislukte theatervoorstelling die geen succes was bij het publiek. Tegenwoordig wordt “fiasco” ook gebruikt om andere woorden weer te geven, zoals ramp, catastrofe of debacle. Woodstock 1999 was geen mislukte theatervoorstelling, maar een absoluut fiasco. In de documentaire “Absolute Fiasco: Woodstock ’99” leidt Netflix in drie afleveringen door de chaos en ineenstorting van het festival, dat oorspronkelijk zou draaien om liefde en vrede.

door Lena Wasserburger

De eerste “Woodstock” vond plaats in de zomer van 1969. In zekere zin was het het hoogtepunt van de hippiebeweging in de Verenigde Staten. Het was destijds de oorlog in Vietnam en er was een diepe sociale kloof. Het Woodstock Festival, zo luidt de mythe, was bedoeld als de antithese van dit alles, een vreedzame bijeenkomst van mensen om de muziek te vieren (en veel drugs te gebruiken). Dertig jaar later, na de schietpartij op Columbine School in april 1999, zou het Woodstock Festival worden herhaald. Maar er was dit weekend geen teken van vrede en liefde.

Het was niet het eerste en ook niet het laatste massa-evenement dat tot een catastrofaal einde zou komen. Een bekend voorbeeld is de “Loveparade 2010”. Als gevolg van massale paniek stierven 21 mensen op het evenemententerrein en raakten 500 anderen gewond. In 2017 zou het beruchte “Fyre Festival” plaatsvinden, dat door gebrekkige voorbereiding een rampzalige mislukking bleek te zijn en de oprichters schuldig werden bevonden aan fraude. Meest recentelijk, als onderdeel van het “Astroworld Festival”, opgericht door rapper Travis Scott, stierven verschillende mensen nadat ze waren verpletterd door de massa van het publiek. De Netflix-documentaire “Woodstock 99” gaat over de toenemende ontsporing van het festival in drie afleveringen, elk over een dag van het evenement. De vraag die rijst is: wat gebeurt er als een menigte van enkele honderdduizenden mensen uit de hand loopt? Het antwoord: anarchie, chaos en vernietiging. In de documentaire is de zin passend: “Als je mensen drie dagen als dieren behandelt, worden ze ook dieren.”

Terwijl de documentaire de gebeurtenissen op een onderhoudende manier documenteert, worden de gevolgen van het festival enigszins verwaarloosd. Het verhaal achter Woodstock ’99 is immers net zo fascinerend als wat er zich in de loop van die drie dagen op het festivalterrein heeft afgespeeld. We hebben het over op winst beluste producenten, artiesten en betrokkenen die nog steeds proberen te rechtvaardigen wat er is gebeurd en hun eigen handen van onschuld wassen. De focus van de documentaire ligt echter op de originele videobeelden, die de volledige omvang van het vandalisme, de brandstichting, het seksisme en het drugsgebruik ter plaatse laten zien.

Het feit dat er zoveel materiaal over Woodstock 99 is, heeft het Netflix natuurlijk een stuk gemakkelijker gemaakt. De foto’s spreken immers voor zich en de documentatie gedijt op zijn beeldtaal. Wel moet de vraag worden gesteld of de meerwaarde die uit de reeks kan worden gehaald niet groter was geweest als men zich af en toe meer op de geïnterviewden had geconcentreerd en meer diepgaande vragen had gesteld. Oude beelden opgraven en op play drukken is logisch voor een documentaire, maar alleen een verhaal navertellen is niet genoeg. Het heeft een nieuwe invalshoek of een nieuw aspect nodig dat relevantie geeft aan de documentatie. Hoewel Woodstock ’99 in de eerste plaats visueel aantrekkelijk en onderhoudend is, voelt het soms alsof je aan de oppervlakte krabt van een onderwerp dat veel dieper had kunnen worden behandeld. In plaats daarvan bestaat het grootste deel van de serie uit vaak onbecommentarieerde video-opnames van orgieën van vernietiging of mensen die te ver gaan en geïnterviewden die herhaaldelijk benadrukken hoe ‘gek’ de gebeurtenissen waren.

Conclusie

Absolute Fiasco: Woodstock ’99 is een onderhoudende documentaire die vaak diepgang mist. Je wilt hier natuurlijk geen “boodschap” overbrengen, maar gewoon het bestaande video- en beeldmateriaal voor zich laten spreken. Wie echter eerder heeft gespeeld met het idee om in de nabije toekomst een festival te bezoeken, kan dit plan heroverwegen na het bekijken van deze documentatie.

taxatie



















































Beoordeling: 7 op 10.

(68/100)

Afbeeldingen: (c) Netflix

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.